Newsletter "Stosunków Międzynarodowych"

dostarcza 
Podaj swój adres e-mail:


Prasowcy PKW. Irak – Czad - Afganistan

Autorzy: 
Robert Czulda

Współczesne wojny i konflikty zbrojne to nie tylko planowanie operacji wojskowych, ale również medialnych. Wygrać starcie z nieprzyjacielem w polu to jedno, a odpowiednie przedstawienie tego zdarzenia w środkach masowego przekazu to drugie. To trudne i często niewdzięczne zadanie możliwe jest dzięki specjalnej grupie żołnierzy – oficerów prasowych.

Oficerowie prasowi mają dość niewdzięczną pracę – muszą tłumaczyć działania wojska opinii publicznej, często nieprzychylnej operacjom ekspedycyjnym, jak choćby w Iraku czy Afganistanie. Wyjaśniają często skomplikowane kwestie dziennikarzom – amatorom, dla których nie ma różnicy pomiędzy czołgiem a wozem bojowym. Są przy tym przede wszystkim „gadającymi głowami” – odbiorca nie zwraca na ogół uwagi na nazwisko oficera lecz tylko na to, co wypływa z jego ust. Książka pod redakcją Macieja Wolina (jednocześnie pomysłodawcy całej inicjatywy, choć należy podkreślić wielką rolę Departamentu Prasowo – Informacyjnego MON) pod tytułem „Prasowcy PKW. Irak – Czad – Afganistan” stanowi udaną próbę zmiany tej sytuacji. W pracy, wydanej przez Wojskowe Centrum Edukacji Obywatelskiej, to właśnie oficerowie prasowi, a nie komentowane przez nich zdarzenia, są na pierwszym miejscu.

W książce swoje spostrzeżenia związane z pracą w sekcjach prasowych polskich kontyngentów wojskowych przedstawiło trzynastu prasowców, mających możliwość służenia na przestrzeni lat w najnowszych operacjach zagranicznych Polski – w Iraku, Afganistanie oraz w Czadzie. Warto docenić fakt, że to pierwsza taka praca tego typu. Nie brak co prawda artykułów prasowych, w których oficerowie odpowiedzialni za kontakt z mediami zabierali głos, ale były to epizody. Teraz dostali własną książkę – i słusznie, bo ich historie są naprawdę ciekawe. Przychylić się należy do jakże trafnego stwierdzenia pułkownika Wiesława Grzegorzewskiego (ówczesny dyrektor Departamentu Prasowo – Informacyjnego MON, jeden z największych zwolenników wydania tejże książki), iż odpowiedzialna praca prasowców zasługiwała na to, by o niej opowiedzieć i pamiętać.

Przed przystąpieniem do lektury miałem obawy, że wydano książkę nie o wspomnieniach i refleksjach prasowców, lecz cukierkową laurkę na potrzeby polityki Ministerstwa Obrony Narodowej. Wojskowe Centrum Edukacji Obywatelskiej to wszak jednostka organizacyjna nadzorowana przez MON, bezpośrednio podporządkowana Departamentowi Wychowania i Promocji MON. Czy można więc krytykować swoich przełożonych? Zdziwienie, ale pozytywne, przyszło szybko. „Prasowcy PKW” nie jest męczącym czy irytującym słodzeniem. Oficerowie dostali możliwość powiedzenia jak było, co się im nie podobało, a z czego są dumni. Lektura już pierwszego tekstu, a mianowicie podpułkownika Andrzeja Wiatrowskiego (pierwszy rzecznik I zmiany PKW Irak), stanowiła dowód, że moje obawy były błędne. Nie brak w tekście rozczarowania, że sekcja prasowa nie była w pierwszym okresie należycie doceniana. Takie szczere wypowiedzi dodają niezwykłą wartość całej pracy zwiększając jej autentyczność. Książka pokazuje oba oblicza misji – to dobre i to złe. Między innymi dlatego pracę „Prasowcy PKW” można uczciwie polecić jako ciekawą i przyjemną lekturę. Tym samym należy mieć nadzieję, że nie jest to ostatnia publikacja Wojskowego Centrum Edukacji Obywatelskiej.


Tytuł: Prasowcy PKW. Irak – Czad - Afganistan
Redakcja: Maciej Wolin
Wydawnictwo: Wojskowe Centrum Edukacji Obywatelskiej: Warszawa 2010

Tags:

Reklama