Newsletter "Stosunków Międzynarodowych"

dostarcza 
Podaj swój adres e-mail:


Dyplomacja publiczna Japonii

Działy Artykułu: 
Autorzy: 
Małgorzata Stańczyk

Według Josepha S. Nye’a, Japonia posiada więcej potencjalnych zasobów soft power niż jakikolwiek inny kraj azjatycki. W swojej książce Soft Power. Jak osiągnąć sukces w polityce światowej, podkreśla on, że nie wynika to wcale z jej potęgi gospodarczej, gdyż „od muzyki popularnej do elektroniki użytkowej, od architektury do mody i od kuchni do sztuki – Japonia ma znacznie większy wpływ kulturowy obecnie, niż miała w latach osiemdziesiątych, gdy była ekonomicznym mocarstwem”. Szeroki zakres działań Japonii na polu dyplomacji publicznej sprawia, że kraj ten jest dobrym obiektem do badań jej stosowania w praktyce oraz do przedstawienia na czym ona polega. 

W artykule skupiam się na działaniach realizowanych przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych i rząd. Informacje dotyczące: roli dyplomacji publicznej według japońskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, jednostek w Ministerstwie odpowiedzialnych za jej stosowanie oraz działań Japonii z zakresu dyplomacji publicznej, pochodzą głównie z roczników Ministerstwa Spraw Zagranicznych – Japanese Diplomatic Bluebooks oraz informacji dotyczących dyplomacji publicznej ze strony internetowej japońskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Istota dyplomacji publicznej

Beata Ociepka w książce Dyplomacja publiczna definiuje dyplomację publiczną jako dwustronną, dialogową formę politycznego komunikowania międzynarodowego, skierowaną do publiczności za granicą, realizowaną dzięki pośrednictwu środków przekazu i poprzez kanały bezpośrednie. Jej celem jest kształtowanie lub wspieranie pozytywnego wizerunku kraju i społeczeństwa za granicą. Różni się ona od dyplomacji tradycyjnej tym, że jej główną grupą docelową nie są rządy krajów obcych, ale ich społeczeństwa. Nye w artykule Public Diplomacy and Soft Power wskazuje, że dyplomacja publiczna próbuje wzbudzać zainteresowanie poprzez zwracanie uwagi na trzy potencjalne zasoby: kulturę, wartości polityczne i politykę zagraniczną. Czyni to głównie poprzez telewizję, wspieranie finansowe eksportu kultury i organizowanie wymian. Czwartym wymiarem dyplomacji publicznej jest, według Nye’a, rozwijanie trwałych relacji międzyludzkich z kluczowymi jednostkami, co odbywa się w procesie wieloletnim poprzez praktyki, wymiany, szkolenia, konferencje i dostęp do kanałów medialnych.

Są to właśnie kanały bezpośrednie realizowania dyplomacji publicznej, na które wskazuje uwagę Ociepka w definicji przytoczonej powyżej. Oczywiście pozytywny wizerunek, którego stworzenie ma być owocem stosowania dyplomacji publicznej, nie jest celem samym w sobie. Celem ostatecznym, który osiąga się dzięki jego posiadaniu, jest łatwiejsze osiąganie celów polityki zagranicznej. Co opisuje Nye w swojej książce Soft Power. Jak osiągnąć sukces w polityce światowej, wszelkie propozycje współpracy wysuwane przez atrakcyjny podmiot stosunków międzynarodowych, padają na podatny grunt. Te efekty dyplomacji publicznej, czyli oddziaływanie na stosunki międzynarodowe poprzez atrakcyjność, wiążą się z wprowadzonym przez Nye’a terminem soft power. Potęga ta nie jest tożsama z dyplomacją publiczną – pierwsza jest potencjałem, środkiem, podczas gdy druga jest działaniem na rzecz eksponowania tych zasobów. Soft power jest przeciwieństwem hard power, która oznacza osiąganie celów poprzez działania militarne i ekonomiczne. Według Nye’a, posiadanie soft power daje danemu podmiotowi stosunków międzynarodowych olbrzymie możliwości. W związku z tym, iż jest „lubiany” nie tylko przez przywódców innych podmiotów, ale także wśród obywateli tych podmiotów, stosunki z nim rozwijane mają pełną akceptację społeczną.

Dyplomacja publiczna opiera się na przekonaniu, że obywatele mają wpływ na politykę zagraniczną państwa. Wpływ ten ma rodzaj bezpośredni, kiedy na przykład obecny polityk czy urzędnik państwa A miał styczność z działaniami dyplomacji publicznej państwa B i dzięki nim postrzega kraj B za atrakcyjny. Może być to też wpływ pośredni, kiedy pozytywna opinia o kraju B wśród obywateli kraju A sprawia, że stosunki państwa A z państwem B posiadają akceptację społeczną.

Reklama